Rozdział 1

Kocham jesień.  Kocham ten czas gdy drzewa umierają żeby wiosną się odrodzić.  Kocham to że gdzie mogła bym nie iść czuje zapach suchych liści. Kocham także barwy jesień, te ciepłe czerwienie i pomarańczę. Kocham tę długie i ciepłe golfy którymi mogę zakryć całe swoje zmęczone ciało.  Kocham ją za chłodne i pochmurne dni. Kocham ją po prostu za jej codzienność a zarazem wyjątkowość. Dla mnie jesień mogła by trwać cały rok. Bardzo lubię gdy już po godzinie 16 ulice ogarnia mrok. Lubię gdy wczesnym rankiem wychodzę do szkoły a na ulicach jest jeszcze szaro. Tak jak dziś. Właśnie przemierzam drogę z domu do szkoły w pełnym mroku. Niektórzy zapytali by pewnie czy się nie boję. Nie, wręcz przeciwnie. W ciemnościach czuje się bezpieczna. W ciemnościach każdy może się skryć seryjny morderca, gwałciciel, psychopata. Hah zaśmiałam się gorzko w myślach. Nie jestem psychopatką w każdym razie tak mi się wydaje. Jestem po prostu trochę dziwna. Och przepraszam chyba się nie przedstawiłam. Mam na imię Daisy. Ta ironia losu… Moje imię oznacza „stokrotkę”. Nie sądzę żeby ono do mnie pasowało no ale cóż. Mojej świętej pamięci matce się podobało. Gdy przemierzałam korytarz zauważyłam że większość ludzi z mojej szkoły się na mnie tajemniczo gapi. Czy mam na twarzy pozostałości ze śniadania czy jak? A nie jakże mogłam zapomnieć ! Przecież to ja! Laska która ma 17 lat i od pierwszej klasy gimnazjum się do nikogo nie odzywa. Nie ma żadnych przyjaciół … Boże ja nawet nie mam znajomych. Ale nie jest mi z tym źle przecież sama skazałam się na samotność. Nie przeszkadza mi to że jedynym moim rozmówcą jest mój tata i to tylko jak coś chce. Zanim się obejrzałam stałam już pod klasą czekając aż przyjdzie młoda i zgrabna blondynka „ucząca” mnie chemii. Tak w poniedziałki zaczynam chemią. Nie jestem z niej zła najczęściej dostaje z niej 3 ale mi to wystarcza. Och no nareszcie pani „mam wszystko gdzieś, dajcie mi spokój” przyszłą i otworzyła klasę. Powolnym krokiem weszłam do klasy i zajęłam ostatnią ławkę przy ścianie. Tak to moje ukochane miejsce na każdej lekcji. Nikt ze mną na szczęście nie siedzi bo nie jestem za chętnym rozmówcą.  Kto by w ogóle chciał ze mną rozmawiać. Dziewczyna w kruczo czarnych włosach i zielonych oczach. Ubierająca się na czarno i słuchająca rocka/metalu.  I w dodatku artystka. Po prostu ideał. Rozejrzałam się szybko po klasie. Nie zapowiadało się by to była ciekawa lekcja więc wyjęłam swój czarny szkicownik i zaczęłam kreślić nic nie znaczące kreski. Niezmiernie irytował mnie jazgot panujący w klasie ale starałam się wyłączyć. Byłam strasznie zmęczona tata całą noc znowu pił w salonie ze swoim kolegą i zachowywali się przy tym dosyć głośno. Nagle moja klasa całkowicie ucichła w tym stopniu że mogłam usłyszeć otwierane drzwi. Z zaciekawieniem podniosłam głowę i skierowałam wzrok ku biurku pani od chemii. Stał tam niski chłopak w ciemnych włosach czarnych rurkach i bluzce z Iron Maiden. Tłumaczył coś nauczycielce. Nagle ona wstała i oznajmiła

- Dzieci oto nasz nowy uczeń ma na imię Frank i od dziś będzie chodził z wami do klasy – Frank witaj w dżungli skomentowałam  w myśli 

-Zajmij jakieś wolne miejsce- powiedziała nauczycielka po czym usiadła na swoim miejscu. Szybko zorientowałam się że są dwa wolne miejsca. Obok mnie lub u boku klasowego plastika. Byłam przekonana że niski chłopak wybierze otaczanie się w towarzystwie klasowej śmietanki niż dziwnej dziewczyny. Ale gdy ruszył w stronę mojej ławki wystraszyłam się a on widząc panikę w moich oczach szczerzę się do mnie uśmiechnął. To było dziwne pierwszy raz od nie pamiętam od kąt ktoś się do mnie uśmiechnął nie licząc wyśmiewania się ze mnie. Chłopak stanął przy mojej ławce z nie z schodzącym z buzi uśmiechem powiedział
-Hej, czy to miejsce jest wolne ?